Net als op de live cd’s!

 

 

De culturele scène is er een die mij tot op het bot boeit! Om een beetje voeling te houden met het wel en wee

van deze aan intense veranderingen onderhevige sector, ga ik enorme ladingen cultuur snuiven!

Met andere woorden: doe ik één keer per week een nieuw, gaaf, boeiend of spannend gebouw, stuk of event aan.

Zo draag ik niet alleen een vette steen bij aan de noodlijdende scene, maar kan ik tevens achterhalen

what’s hot and what’s not! In deze blog krijg je daarover geen saai “hoe was de hele ervaring voor mij persoonlijk”-

blabla- verhaal terug te lezen, maar een kei-interessante analyse van het gedrag en de gesprekken

van juist iedereen die er rondloopt behalve mijzelf. Lopen de bezoekers intens te genieten of

worden er chagrijnige blikken op horloges geworpen in de hoop dat de hele culturele ervaring snel ten einde is?

Met mijn optimaal getrainde observatie-skills, zijn al die middagen op het terras toch nog

ergens goed voor geweest, ga ik kijken of het publiek bij het extra concert van

 

 Jason Mraz

 

in de Melkweg net zo enthousiast is als de vrolijk joelende toeschouwers op de achtergrond bij de live albums

van deze zanger. Want naast de massale concerten in de Ziggo Dome heeft Mr. Mraz persoonlijk

de Melkweg geselecteerd om een intiem concert te geven met een klein deel van zijn band. Verder ben ik

vooral erg benieuwd welke snelle figuren een kaartje hebben weten te bemachtigen voor dit festijn

dat binnen no-time uitverkocht was…

 

… en dat zijn vooral jonge stelletjes die moeiteloos ieder nummer uit volle borst meezingen.

 

Dat dit concert volledig uitverkocht is, wordt meteen duidelijk als ik bij binnenkomst van de Rabozaal

tegen een muur van mensen aanloop. Ondanks dat de hele toko afgeladen vol is, staat niemand

hutje mutje tegen elkaar aan te duwen en wordt er niemand platgedrukt vooraan bij het podium.

Er kan zelfs vanuit het midden van de zaal rustig een ommetje gemaakt worden richting bar,

om vervolgens met een paar vers getapte biertjes in de hand terug te keren naar de originele plek.

Daar draagt het feit dat het publiek gemiddeld tussen de 30-40 jaar is, wellicht aan bij. Geen lijpe toestanden,

heerlijk ontspannen genieten van de easy listening muziek.

 

 

En genoten wordt er! De zaal is bezaaid met stelletjes die romantisch in elkaars armen

staan mee te deinen op de zwoele klanken. Ergens achter me staat een meisje dat haar vriendje echter

tegen wil en dank meegesleept heeft en de jongen uit zijn protest door te suggereren dat deze uitermate

relaxte zanger waarschijnlijk dit concert heeft zitten voorbereiden in de coffeeshop tegenover.

Rechts van me staat dan weer een heuse wannabe Mraz, compleet met haar in een staartje en

onmiskenbaar hoedje. Het blijft niet bij uiterlijkheden, want aan zijn volumineuze meezingsessies valt

af te leiden dat hij erg overtuigd is van zijn eigen zangkunsten en zichzelf uitermate podiumwaardig acht.

Hier heeft vriendinlief tegen het einde van het concert overduidelijk meer dan genoeg van en

het tweetal raakt terwijl het de zaal verlaat in een vinnige woordenwisseling verzeild.

 

 

Maar ver voor het einde in zicht is, staat Jason Mraz op het podium met gedempte stem zijn nummers

aan elkaar te lullen, met onder andere zelfgeschreven poëzie dat afgelezen wordt van een verfrommeld velletje

papier; een oproep aan Syrische strijders om te stoppen met oorlog voeren; en een bekentenis dat hij

even de noten van een verzoeknummer uit de zaal vergeten is en daarom een onsamenhangend riedeltje

op zijn gitaar speelt om tijd te winnen. Vriend en voorprogramma Bushwalla duikt nog een paar keer het podium op

om de band aan te vullen met rap en een gewaagde truc, waarbij een gitaar, een kin en een goed gevoel

voor balans betrokken zijn. De self-claimed Mraz naast me, geeft aan bekend te zijn met deze trukendoos

door quasinonchalant op te merken “Tja, daar staat hij om bekend dat hij altijd trucjes doet”.

 

 

Ondertussen is de rest van de zaal lyrisch over het optreden! Er wordt gejoeld, gefloten, gegild en

uitbundig meegedaan als de zaal gevraagd wordt te herhalen wat voorgezongen wordt. Zelfs de gilletjes

tijdens nummers, die ook altijd bij de live-nummers op de cd’s van Mraz te horen zijn,

weerklinken in de Melkweg. Aan het einde van de show claimt de zaal unaniem een encore. En die wordt

na lang wachten tot ieders genoegen gegeven. Na afloop zijn er een aantal concertbezoekers die nog even 

een laatste drankje nuttigen of in de buurt van het podium blijven rondhangen in de hoop nog een extra glimp

van hun held op te vangen. Ondertussen schuifelt de rest van de zaalvulling de brede trappen af richting uitgang,

om halverwege in een lange rij voor de garderobe te belanden. Deze is dan ook redelijk onpraktisch

in een smal gangetje onderaan de brede trap gesitueerd, zodat er een typische trechtersituatie ontstaat.

Eenmaal buiten met jas zijn er, zelfs in de stromende regen, in de verte concertgangers te horen,

die ietwat beschonken en nagenietend nog een hit van Jason Mraz ten gehore te brengen.

 

Kortom: Als Jason Mraz aankondigt een intiem extra concert te geven, kun je ervan uitgaan dat

het inderdaad een relaxt, ongedwongen en bijzonder sfeervol optreden zal worden. De gemiddelde bezoeker

is een koppeltje, waarvan manlief óf een broertje dood heeft aan Jason Mraz óf denkt de verloren tweelingbroer

te zijn van de zanger. Maar desondanks swingt het de pan uit en heeft iedereen een fantastische avond!”