Een nobel streven

 

 

De culturele scène is er een die mij tot op het bot boeit! Om een beetje voeling te houden met het wel en wee

van deze aan intense veranderingen onderhevige sector, ga ik enorme ladingen cultuur snuiven!

Met andere woorden: doe ik één keer per week een nieuw, gaaf, boeiend of spannend gebouw, stuk of event aan.

Zo draag ik niet alleen een vette steen bij aan de noodlijdende scène, maar kan ik tevens achterhalen

what’s hot and what’s not! In deze blog krijg je daarover geen saai “hoe was de hele ervaring voor mij persoonlijk”-

blabla- verhaal terug te lezen, maar een kei-interessante analyse van het gedrag en de gesprekken

van juist iedereen die er rondloopt behalve mijzelf. Lopen de bezoekers intens te genieten of

worden er chagrijnige blikken op horloges geworpen in de hoop dat de hele culturele ervaring snel ten einde is?

Met mijn optimaal getrainde observatie-skills, zijn al die middagen op het terras

toch nog ergens goed voor geweest, ga ik op een zaterdagvavond

 

With Happy End

 

van Kamp Kalf in de Brakke Grond! Als er een nieuwsbrief op mijn virtuele deurmat valt met

het onderwerp ‘Seks zal nooit meer hetzelfde zijn’, is heel onwillekeurig mijn oppervlakkige interesse

toch wel gewekt. De enige informatie die vooraf voorhanden was betrof een omschrijving

waarin aangegeven werd dat het stuk gemaakt was door:

“vier niet zo actieve en licht onervaren kneuzen op het gebied van seks. Wij begrijpen niet wanneer iets

seks is en wanneer iets geen seks meer is. Tijdens onze voorstelling gaan wij deze grenzen tonen,

zonder dat u tot op het einde van uw leven seks zal verafschuwen en haten. Wij hopen zelfs dat u

er na onze voorstelling in uw eigen leven iets mee kan doen. Hetzij direct in de foyer van het theater,

hetzij thuis aangekomen of op een ander tijdstip. With happy end.”

 Ik vraag me af of het publiek dat door deze omschrijving getriggerd wordt om naar de voorstelling te komen,

uitermate pervers aandoet of dat het wel meevalt…

 

… en dat valt reuze mee!

 

Voor aanvang van het stuk hangt er een beetje een opgelaten sfeer in Café de Brakke Grond,

dat naast het gelijknamige theater gesitueerd is. Hoewel niet iedere aanwezige gekomen is voor

‘With happy end’, is in ieder geval wel heel duidelijk te zien wie er wél voor komen. Deze bups mensen begeeft

zich tegen half negen richting de ingang van de theaterzaal waar de zoektocht naar de scheidslijn

tussen seks en schaamte zich zal voltrekken. Het publiek dat om mij heen staat te wachten is heel divers.

Er staan jonge hipsters in vintage kleding zij aan zij naast oudere bezoekers, hier en daar wat stelletjes,

maar ook groepen vrienden, de aanvang van het stuk af te wachten. Er is tevens aardig wat nieuwsgierig personeel

van het theater naar de voorstelling gekomen om te zien wat dit seksueel getinte stuk behelst.

Het is behoorlijk rumoerig, wat waarschijnlijk een teken is van de lichtelijk heersende spanning.

 

 

Bij de ingang van de zaal levert een ongebruikelijke theatersituatie letterlijk vragen op. Er staat

namelijk voor de deuropening een bordje met de tekst “Welk pad wilt u?” en daaropvolgend

twee keuzemogelijkheden: gemakkelijk en confronterend, waarbij voor beide met een streep op de vloer

de bijbehorende looproute wordt aangegeven. Het gemakkelijke pad leidt naar de dichtstbijzijnde

deuropening, het confronterende pad stuurt het publiek via een omweg naar de zaal. Dit gaat geen regulier

avondje theater worden! Ongeveer 50% van de bezoekers kiest braaf het gemakkelijke pad,

ik volg de waaghalzen die een confronterend pad durven te nemen. Meer borden met aardig wat

confronterende vragen volgen, die steeds weer een route naar een volgend bordje met vraag bieden.

Dat niet iedereen heel eerlijk antwoord geeft, blijkt uit de eenduidige route die gekozen wordt,

waardoor het publiek als een horde lemmings de theaterzaal betreedt. In een onzekere situatie

wordt nog altijd bij voorkeur het door anderen gebaande pad gevolgd, om in ieder geval niet

uit de toon te vallen.

 

 

Wat in de zaal meteen opvalt is dat de 4 spelers poedelnaakt in de theaterruimte staan

en er geen standaard rood-fluwelen-stoelen-voor-het-publiek en podium-voor-de-spelers opstelling is.

Deze alternatieve binnenkomst en de ongebruikelijke situatie met het aanwezige naakt levert opnieuw

veel tumult op in de vorm van gespeculeer, geroezemoes en gegiebel. Veel meer over het verdere verloop

van de interactieve voorstelling ga ik niet prijsgeven, want dat zou gewoonweg zonde zijn. Wel kan ik vertellen

dat het merendeel van het publiek in ieder geval niet per se pervers is, maar in ieder geval wel open minded

genoemd kan worden. Het stuk lijkt goed te gedijen op het principe dat mensen nog altijd kuddedieren zijn,

die graag het voorbeeld van anderen volgen. Een gegeven dat bijdraagt aan de grensverleggende sfeer,

want als één schaap over de dam is… Het streven om het publiek op de meest uiteenlopende

en vaak stapsgewijze manieren te laten ervaren waar de grenzen van schaamte en seks liggen,

gepaard met een flinke lading humor en verbazing, lijkt meer dan geslaagd wanneer afgegaan wordt

op de reacties en de gezichten van het publiek tijdens de voorstelling.

 

 

Aangezien dit optreden de première van ‘With happy end’ in Nederland betreft, wordt de voorstelling,

of beter gezegd ervaring, afgesloten met een aftertalk. Uit de hoeveelheid vragen uit het publiek en de mate

waarin aandachtig geluisterd wordt naar de antwoorden van de, deels nog steeds naakte, spelers

kan best geconcludeerd worden dat dit niet slechts een provocerend stuk was om te provoceren.

Er is veel interesse in de intentie waarmee dit stuk gemaakt is en hetgeen wat de spelers verwachten met het stuk

te bereiken. Na de aftertalk wordt er nog even na geborreld in het café, waar direct duidelijk wordt dat

een groot deel van het publiek bestaat uit familie, ouders, en vrienden van de spelers. Zonde, want dit

opwindende stuk kan waarschijnlijk een veel grotere doelgroep een amusante avond bezorgen!

 

Kortom: Je weet bij ‘With happy end’ totaal niet wat je kunt verwachten en dat is

misschien maar goed ook. Een interactieve voorstelling voor een open-minded publiek, dat de grenzen

van schaamte, seks en naakt aftast. Dit levert in ieder geval voor iedereen een spraakmakende avond op.

En door het publiek aan het denken en praten te krijgen over de functionaliteit, relevantie en het taboe

rondom naakt, is het nobele streven van de spelers mijns inziens aardig geslaagd.”